Jóhann var mikill peningamaður. Hann átti verulegar fjárhæðir banka, en hafði eingast þær með gífurlegum sparnaðaraðferðum, sem oftast ullu Ester, konu hans, mikilli óánægju.
Jóhann tók sótt og á banalegunni kallaði hann Ester til sín með afar nákvæm skilaboð: ?Þú hefur aldrei kunnað með pening að fara. Þegar ég dey vil ég að þú setjir í kistuna mína alla þá peninga sem ég hef safnað saman. Viltu lofa mér þessu?? Ester gaf manni sínum loforð, enda vön að fá ekki að njóta neins af auðævum Jóhanns.
Guðrún vinkona Esterar átti ekki orð yfir þetta fyrirkomulag. ?Þú lætur þér ekki detta í hug að fara eftir þessu Ester. Það er kominn tími til að þú njótir einhvers af þessum peningum. Þeir gera ekkert gagn í kistunni hans. Þú gerir þetta ekki?.
Í jarðaförinni sá fólk að Ester setti stórt box í kistu Jóhanns rétt áður en henni var lokað. Í erfisdrykkjunni vindur Guðrún sér að vinkonu sinni og segir með undrunartón: ?Ekki segja mér að þú hafir látið þér detta í hug að grafa alla peningana með kistunni.? Ester svaraði með yfirvegun: ?Guðrún mín, ég gaf manninum mínum þetta loforð og ég stóð við mitt. Ég skrifaði ávísun fyrir hann...?